wirusowe biegunki u cieląt

Biegunki, tak jak choroby układu oddechowego, są poważnym problemem w odchowie cieląt. 

Z powodu wysokiego wskaźnika śmiertelności (>50%), biegunki u cieląt zaliczane są do schorzeń szczególnie niebezpiecznych. Ponadto, pomimo skutecznego leczenia i rekonwalescencji, opóźniają istotnie wzrost i rozwój młodych zwierząt. To w przyszłości może przyczynić się do uzyskania zaledwie przeciętnych wyników produkcyjnych.

Wirusowe biegunki u cieląt – przyczyny

Biegunki u cieląt są objawem zaburzenia czynności układu pokarmowego. Oprócz bakterii (Escherichia coli i Salmonella), pierwotniaków (Cryptosporidium parvum) i pasożytów (kokcydia z rodzaju Eimeria), głównym powodem ich występowania są rotawirusy i koronawirusy. Wykazują one wysokie powinowactwo do nabłonka jelit, dlatego na infekcję z ich strony są szczególnie narażone cielęta w pierwszych 2.-3. tygodniach życia. Co ważne, największe ryzyko zakażenia dotyczy zwierząt nieprawidłowo odpojonych siarą (niska jakość siary, zbyt późny czas karmienia po urodzeniu) oraz utrzymywanych w nieodpowiednich warunkach środowiskowych (brak dezynfekcji pomieszczeń, wysoki stopień wilgotności powietrza, nieregularne usuwanie odchodów, nadmierne zagęszczenie zwierząt).

profilaktyka biegunek u cieląt

Symptomem biegunki pochodzenia wirusowego jest obecność rozrzedzonego lub wodnistego kału, o barwie białej lub żółtej. Fot. Josera

Objawy wirusowych biegunek u cieląt

Podstawowym symptomem biegunki pochodzenia wirusowego jest obecność rozrzedzonego lub wodnistego kału, o barwie białej lub żółtej. Dodatkowo, stwierdza się u cieląt wzrost temperatury ciała (>39,5°C), osowiałość oraz niechęć do pobierania pokarmu, która świadczy o zaburzeniu odruchu ssania. W stanach zaawansowanych, na skutek utraty płynów i elektrolitów dochodzi do odwodnienia, co objawia się spadkiem temperatury ciała (<38°C), suchą śluzawicą, utratą elastyczności skóry oraz zapadnięciem gałek ocznych. Takich symptomów oczywiście nie wolno bagatelizować, bowiem w ciągu następnych kilku godzin mogą one doprowadzić do osłabienia funkcji nerek, hipotermii, zakwaszenia, arytmii serca, wtórnego niedotlenienia, a w konsekwencji do padnięcia.

Z powodu wysokiego wskaźnika śmiertelności (>50%), biegunki u cieląt zaliczane są do schorzeń szczególnie niebezpiecznych.

Jak postępować z chorym cielęciem z biegunką?

Jeżeli biegunka została zdiagnozowana w fazie wstępnej, to zaleca się rozpoczęcie terapii od podawania środków nawadniających. Takie postępowanie pozwoli uzupełnić poziom utraconych związków mineralnych, a tym samym ograniczyć ryzyko ewentualnego odwodnienia. Ponadto, aby zminimalizować prawdopodobieństwo powstawania kwasicy, należy ograniczyć objętość pokarmów płynnych o 1/3. Natomiast nigdy nie wolno rezygnować z ich podawania.

Jakość pasz płynnych dla cieląt

preparat mlekozastępczy

Preparat mlekozastępczy IgluVital. Fot. Josera

W żywieniu cieląt nie tylko chorych, ale również zdrowych należy stosować preparaty mlekozastępcze najwyższej jakości, których skład podstawowy jest najbardziej zbliżony do mleka krowiego. Do takich produktów zaliczamy IgluVital. Oprócz składników odżywczych i witamin, preparat ten stanowi doskonałe źródło pre- i probiotyków, które chronią jelita przed inwazją i rozwojem bakterii chorobotwórczych. Dodatkowo, obecność immunoglobulin wspomaga proces wiązania i eliminacji patogenów w jelicie, co przeciwdziała biegunkom, a w przypadku ich występowania przyczynia się do łagodzenia objawów klinicznych. Równie ważnymi związkami są polifenole, stymulujące organizm do odpowiedzi immunologicznej oraz składniki ścian komórkowych drożdży, które inaktywują najbardziej patogenne szczepy bakterii z rodziny Enterobacteriaceae.

Wirusowe biegunki u cieląt – lepiej zapobiegać, niż leczyć!

Najlepszą metodą ochrony osesków przed biegunkami jest profilaktyka. W tym celu, należy kontrolować jakość i temperaturę podawanych pasz płynnych (siara, preparat mlekozastępczy) oraz optymalizować warunki środowiskowe, w których utrzymywane są cielęta. W razie występowania poważnych zaburzeń, koniecznie skorzystać z pomocy lekarza weterynarii.